Pozłacana nausznica z kolekcji Nepal

• 100% mosiądz pozłacany
• Szerokość do ok. 1,5 cm
• Przybliżona waga ok. 2 g

Powrót do kolebki metaloplastyki - Rzemiosła Świata

Po latach Anna Orska wróciła do Nepalu, miejsca, w którym wszystko się zaczęło. I do ludzi, dzięki którym pierwszy krok stał się początkiem czegoś większego. Powrót był sprawdzianem, jak doświadczenie zmienia spojrzenie. Z wysokości sprawy odzyskują właściwe proporcje, a znany krajobraz potrafi odsłonić drogi, których wcześniej nie było widać. Nowa kolekcja powstała w rytmie młotka i dłuta. W repusowanym metalu każdy ornament zachował drobne różnice wynikające z ruchu dłoni rzemieślnika. „Nie ma ścieżki na niebie” - mówi jeden z wersów Dhammapada, który towarzyszył projektantce w tej podróży. Są jednak spotkania, które wskazują kierunek. I powroty, które pozwalają zrozumieć, dokąd prowadził pierwszy krok.

Pozłacana nausznica z kolekcji Nepal

Nausznica została wykonana z pozłacanego mosiądzu. Wypukłe roślinne ornamenty na jej powierzchni są dziełem lokalnych nepalskich mistrzów metaloplastyki. Wijące się pnącza i liście symbolizują ciągłość życia, rozwój i wzrost, połączenie człowieka z naturą, niekończący się cykl odradzania. Najważniejszym symbolem Nepalu i buddyzmu himalajskiego jest lotos. Jego liście - obecne także na nausznicy - symbolizują zmianę perspektywy, nowe spojrzenie, otwarcie na nowe kierunki.

Repusowanie - na czym polega ta technika?

Zanim komponenty do stworzenia biżuterii trafiły do pracowni ORSKA - gdzie nadano im formę naszyjników, bransoletek, pierścionków i broszek - godzinami powstawały między niebem a ziemią. W Dolinie Katmandu Newarowie od stuleci doskonalą sztukę repusowania: formują cienką blachę od odwrotnej strony, uderzenie po uderzeniu wydobywając z metalu wypukłe ornamenty i wyraziste faktury. A gdy wzór nabierze już kształtu, cyzelują go od frontu: pogłębiają linie i dopracowują kontury nadając mu ostateczny charakter. Te tradycyjnie wybijane zdobienia są sercem całej kolekcji i mają bogate znaczenie symboliczne. Nie są jedynie dekoracją, lecz nośnikiem pamięci i językiem doskonalonym przez pokolenia. Rzemieślnik nie tworzy ornamentu od początku, lecz pracuje w obrębie języka rozwijanego przez swoich poprzedników. Każde kolejne pokolenie zachowuje znaczenie ornamentu, jednocześnie pozostawiając swój ślad.